آمار بازدید
 بازدید این صفحه : 66998
 بازدید امروز : 273
 کل بازدید : 1785719
 بازدیدکنندگان آنلاين : 12


  چاپ        ارسال به دوست

در آستانه سالروز شهادت حضرت رقیه(س) میهمان متفاوت‌ترین هیئت این روزها شدیم

حضور حاج محمود کریمی در سرای احسان

آرزو می کنم محمود کریمی بیاید هیئت ما

اینجا هیئت متوسلین به حضرت رقیه است. هیئت عزاداری بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی که از همه دنیا بریده‌اند. اما امام حسین(ع) فصل الخطاب آشنایی است. دست‌هایی که در این هیئت به آسمان بلند و به سینه فرود می‌آید گواهی می‌دهد به حبّ اهل بیت حتی در دل مجنونان زمانه.

آرزو می کنم محمود کریمی بیاید هیئت ما

عقیق: اینجا اصلاً جنس غمش فرق می کند. حال دل‌ها فرق می‌کند. نگاه‌ها یک دنیا حرف‌اند. تهی از ریا و تزویر، سرریز از سادگی و خلوص نیت. اینجا هیئت حضرت رقیه است و وجه تسمیه نام‌گذاری این هیئت هم غربت است. هیئتی 450 نفری که عزادارانش بیمارانی هستند که اسکیزوفرنی دارند و از بد روزگار تنهای تنها در روستایی دورافتاده از شهر هزارتوی پایتخت در مرکزی به نام سرای احسان زندگی می‌کنند. از همه دنیا بریده‌اند و با زمین و زمان قهر، اما امام حسین (ع) فصل الخطاب آشنایی است. دست‌هایی که به آسمان بلند و به سینه فرود می‌آید گواهی می‌دهد به حب اهل بیت حتی در دل مجنونان زمانه.

خیّرهای میاندار

در هیئت حضرت رقیه (س) 2 نفر می‌اندارند. 2 اهل دل که چند سال است عطای عزاداری در مجالس دیگر را به لقایش بخشیده‌اند و بانی برگزاری هیئت برای غریبان زمانه در روستای دوتویه سفلی شدند. «اصغر فیض‌زاده» برای بیماران، نام آشنایی است. مردی میان سال که هرسال در ماه محرم و صفر واسطه‌ای می‌شود برای گره زدن دل‌های خسته به روزهای عاشقی برای ثارالله (ع). او می‌گوید: «سال هشتاد و سه برای اولین بار به سرای احسان آمدم. یکه خوردم از تماشای غربت ساکنان این سرا. اهالی این مرکز بی‌کس وکارند. چهارصد و اندی نفر. مبتلا به بیماری اعصاب و روان. اما عشق به اهل بیت خط بطلان می‌کشد به همه فراموشی‌ها. امام حسین (ع) را دوست دارند. شیفته دسته های عزاداری و طبل و سنجند. چند سال قبل تصمیم گرفتم با کمک یکی از خیران هیئتی را برای این بنده‌های خدا راه بیندازم. آن زمان فکرش را هم نمی‌کردیم این مجلس اینطور پربرکت باشد برای ما. حال و هوای عزاداری بیماران اعصاب و روان تماشایی است. فقط باید باشی و ببینی که چطور به پهنای صورت اشک می‌ریزند برای غربت اهل بیت. هرسال عزاداری برای امام حسین(ع) در ماه محرم و صفر برای من و «یوسف رستمی» با این مرکز و ساکنانش معنا پیدا می‌کند. دوستان و آشنایان برای حاجت روا شدن نذر هیئت حضرت رقیه می‌کنند. دل این بیماران به خدا نزدیک‌تر ازآنچه ما تصور می‌کنیم هست.»

یک حاجت دارم، شفا بگیرم، درسم را بخوانم و ملبّس شوم

مداح و سخنران به دعوت بانیان هیئت حضرت رقیه به سرای احسان آمده‌اند، بی مزد و منت با چاشنی معرفت. می‌دانند این هیئت شاید شور و تب وتاب دیگر مجالس عزاداری را نداشته باشد اما عزادارانش حال عجیبی دارند. روضه خوانی مداح به پایان نرسیده که یکی از بیماران دستانش را بالا می برد و می‌گوید: «اجازه می دهید من هم روضه بخوانم؟» دفترچه ای کوچک را از جیب پیرهنش در می‌آورد و ادامه می‌دهد: «تمرین هم کرده‌ام. شعرها را نوشته‌ام. می‌خواهم از حضرت رقیه (س) بخوانم.» اجازه می‌دهند. از جایش بلند می‌شود و بلندگو را در دستانش می‌گیرد و می‌خواند: «گلی دور از چمن بر شانه توست بهاری بی‌وطن بر شانه توست کمی ای نیزه امشب مهربان باش سر ِ بابای من بر شانه توست» بیماران با او هم نوا می‌شوند. هیئت که تمام می‌شود سراغش می‌رویم. قصه این مداح جالب است. نامش حسین است. می‌گوید: «من طلبه بودم. چند ماه بیشتر از درس حوزه باقی نمانده بود و قرار بود لباس روحانیت را بپوشم. عاشق آن لباس بودم. اما ناخواسته مبتلا به بیماری مغزی شدم و سر از اینجا درآوردم. اوایل، حرفم را باور نمی‌کردند. وقتی می‌گفتم طلبه بودم فکر می‌کردند توهمات ذهنی‌ام را به زبان می‌آورم؛ اما نشانی محل درس خواندن را که بهشان دادم و ماجرا را پیگیری کردند. حرفم را باور کردند. آرزوهایم بر باد رفت. حالا فقط یک حاجت دارم. از امام حسین(ع) می‌خواهم مرا شفا دهد تا بتوانم دوباره به حوزه بروم و لباس جدش را بر تن کنم.»

برسد به دست حاج محمود کریمی!

«دوست دارم محمود کریمی یک روز اینجا بیاید و برایمان بخواند. به نظر شما می‌آید؟ اصلاً مداحان می‌دانند ما هم اینجا هیئت داریم؟ کسی می‌داند ما اینجا زندگی می‌کنیم؟ هیچ کس به دیدنمان نمی‌آید. از ما می‌ترسند. بدون آنکه فکر کنند ما انسان‌های معمولی هستیم. ما هم زمانی برای خودمان بروبیایی داشتیم. فقط بیماریم.» این حرف‌های یکی دیگر از بیماران اعصاب و روان است. جوانی رعنا که مددکار مرکز است در مورد او می‌گوید: «امیر دانشجوی پزشکی بوده است و یکی دو ترم از درسش بیشتر باقی نمانده که مبتلا به بیماری اسکیزوفرنی می شود.»

از حال و هوای هیئت که می‌پرسیم امیر می گوید: «هیئت که می‌آیم و برای امام حسین (ع) سینه می‌زنم آرام می‌شوم. به مددکار بخش گفتم روضه‌های محمود کریمی را برایم پخش کند. یکی از آرزوهایم این است که یک بار محمود کریمی برایمان بخواند.»

حاجتم کربلاست

«نامم نفیسه است. سن و سالم از همه خانم‌هایی که اینجا هستند بیشتر است. همه دوست دارند ازاینجا بروند اما من می‌خواهم همین جا بمانم. کسی را ندارم که وقتی ازاینجا رفتم پیش او بمانم. چه حالم خوب باشد چه بد، می‌خواهم تا آخر عمرم اینجا باشم. ممنونم از کسانی که بانی راه اندازی هیئت در سرای احسان شدند. هر شب با عشق به هیئت می‌آیم و فقط یک آرزو دارم. دلم می‌خواهد به کربلا بروم. محرم و صفر که می‌شود از امام حسین (ع) می‌خواهم دستم را بگیرد و مرا حاجت روا کند

 گزارش از سرکار خانم اکبری خبرنگار همشهری .»

حضور حاج محمود کریمی در سرای احسان

پس از اطلاع آقا داود، فرزند گرامی حاج محمود کریمی از خواسته یکی از مددجویان سرای احسان طی تماسی با مومنی مسئول روابط عمومی سرای احسان و هماهنگی حضور، در صبح روز دوشنبه مورخ 5/9/97 آقای کریمی و فرزند گرامیشان به سرای احسان مراجعه و برنامه مولودی میلاد پیامبر گرامی اسلام را در سالن آمفی تئاتر و با حضور مددجویان برگزار نموده که بسیار مورد استقبال مددجویان و پرسنل قرار گرفت.

پس از برگزاری مولودی جلسه‌ای نیز در دفتر مدیریت با حضور جناب آقای دکتر رمضانی‌نژاد برگزار گردید

جناب آقای کریمی ضمن اعلام خوشنودی خود اعلام نمودند که حال مساعدی نداشتند که با حضور در جمع مددجویان بسیار سرحال گشته و قول حضور در مراسم افتتاحیه مسجد سرای احسان را دادند.

 

 

 

 

 

 

 

 


١١:٠٤ - چهارشنبه ٧ آذر ١٣٩٧    /    شماره : ٧٩٩    /    تعداد نمایش : ٨٥


نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج




کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به موسسه خیریه حمایت از آسیب دیدگان اجتماعی می باشد.